Tytuł dzisiejszego i ostatniego wpisu mówi sam za siebie,tak, to koniec bloga... Mam dość, najlepiej gdy go już nie będzie...wiele osób się ucieszy jeśli jednak zniknie na dobre.
:(

Zostawiam wam jedynie wiersz:

Są ludzie koniecznie potrzebni,
bez których radość staje się goryczą,
bez których słońce ocieka czerwienią,
śmiertelnej tęsknoty,
bez których godziny są , jak ślepe ptaki
z gniazd wyrzucone w nieskończoną ciemność,
wlokące skrzydła, jak tragiczny ciężar
Są ludzie ,
po których miejsca krzyczą....